:: جلد 17، شماره 3 - ( 6-1394 ) ::
جلد 17 شماره 3 صفحات 224-229 برگشت به فهرست نسخه ها
مقایسه‌ی آثار تمرینات استقامتی پرشدت و مقاومتی بر سطوح آیریزینی و شاخص مقاومت انسولینی در موش صحرایی
دکتر رحمان سوری، دکتر علی اصغر رواسی، آقای سعید حضرتی مولایی
دانشگاه تهران ، soorirahman@yahoo.com
چکیده:   (6364 مشاهده)

مقدمه: آیریزین مایوکاینی است که از پروتئین غشایی FNDC5 آزاد می­گردد و تاثیرات مثبتی بر متابولیسم دارد. هدف از تحقیق حاضر، مقایسه‌ی­ تاثیر تمرین­­های استقامتی پرشدت و مقاومتی بر آیریزین و مقاومت انسولینی در موش‌های صحرایی نر بود. مواد و روش‌ها:  24 سر موش صحرایی نر به طور تصادفی به گروه‌های تمرین استقامتی پرشدت، مقاومتی و کنترل تقسیم شدند. تمرین استقامتی شدید به مدت 10 هفته روی تردمیل انجام شد. تمرین مقاومتی شامل بالا رفتن از نردبان با وزنه‌های آویزان شده به دم حیوان بود. پس از 10 هفته تمرین، غلظت سرمی آیریزین، گلوکز و انسولین اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: سطوح سرمی آیریزین پس از 10 هفته تمرین استقامتی پرشدت در مقایسه با تمرین مقاومتی به طور معنی‌داری افزایش یافت (008/0=P) و مقادیر گلوکز (001/0=P) و شاخص مقاومت انسولینی (009/0=P) در موش­­های گروه تمرین استقامتی شدید به طور معنی‌داری کمتر از گروه تمرین مقاومتی بود .هم‌چنین، گلوکز و شاخص مقاومت انسولینی موش­­های گروه تمرین استقامتی شدید به طور معنی‌داری (001/0=P) کمتر از گروه کنترل بود. از طرفی، وزن موش­­ها در گروه تمرین استقامتی شدید به طور معنی‌داری کاهش یافت (008/0=P). در ضمن، بین آیریزین با گلوکز و شاخص مقاومت انسولینی همبستگی منفی معنی‌داری مشاهده شد، ولی ارتباط معنی‌داری بین آیریزین با انسولین وجود نداشت. نتیجه‌گیری: تمرینات استقامتی پرشدت در افزایش مقدار آیریزین و کاهش مقدار گلوکز و شاخص مقاومت انسولینی، در مقایسه با تمرین مقاومتی؛ موثرتر هستند.

واژه‌های کلیدی: تمرین استقامتی پرشدت، تمرین مقاومتی، آیریزین، مقاومت انسولینی، موش صحرایی
متن کامل [PDF 283 kb]   (1848 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: ورزش
دریافت: 1393/11/4 | پذیرش: 1394/3/11 | انتشار: 1394/6/25


XML   English Abstract   Print



جلد 17، شماره 3 - ( 6-1394 ) برگشت به فهرست نسخه ها