fa تحلیل بقای در بیماران دیابتی با پیوند کلیه در مرکز پیوند بیمارستان نمازی شیراز، 87-1378 نفرولوژي Nephrology پژوهشی Original مقدمه: نفروپاتی دیابتی شایع‌ترین علت پیوند کلیه و دیالیز در بیشتر کشورهای دنیا است. بیماری کلیوی در یک سوم بیماران مبتلا به دیابت بروز می‌کند و میزان مرگ و میر و هزینه درمان را به طور چشم‌گیری افزایش می‌دهد. هدف از این مطالعه مقایسه‌ی میزان بقای پیوند کلیه در بیماران دیابتی و غیر دیابتی، در مرکز پیوند بیمارستان نمازی شیراز در فاصله‌ی بین سال‌های 87-1378 می‌باشد. مواد و روش‌ها: این مطالعه یک مطالعه‌ی هم‌گروهی گذشته‌نگر بود. برای تعیین میزان بقای پیوند کلیه از روش کاپلان‌مایر و برای مقایسه‌ی منحنی‌های بقا از آزمون لگاریتم رتبه‌ای استفاده شد. هم‌چنین، برای مدل‌سازی عومل مؤثر در میزان بقا از مدل رگرسیونی کاکس استفاده شد. یافته‌ها: میانگین مدت زمان پیگیری بیماران 05/31±15/48 (دامنه: 03/118-07/3) ماه بود. میزان بقای 9 ساله‌ی پیوند کلیه در بیماران دیابتی و غیردیابتی به ترتیب 2/84% و 7/85% برآورد شد و با استفاده از مدل رگرسیونی کاکس، مشخص شد که سن دهنده‌ی زیر 40 سال، عامل مؤثر در میزان بقای بیشتر پیوند کلیه در بیماران دیابتی است. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این مطالعه، میزان بقای پیوند کلیه در بیماران دیابتی و غیر دیابتی اختلاف معنی‌داری با هم ندارند و بنابراین این روش درمانی می‌تواند گزینه‌ی مناسبی برای بیماران مبتلا به نفروپاتی دیابتی باشد. Introduction: In many countries around the world, diabetic nephropathy is the most common cause of renal transplantation and dialysis. One third of diabetic patients suffer from kidney diseases which, in turn, considerably increase mortality rates and treatment costs. The aim of this study was to compare graft survival rate in diabetic and non-diabetic patients in the Shiraz Namazi Hospital Transplant Center, during the years 1999 to 2009. Materials and Methods: This study was a retrospective cohort study that investigated graft survival rate among diabetic patients who had undergone kidney transplant and compared it with that of non-diabetic patients, in the Transplant Center of Shiraz Namazi Hospital. The Kaplan-Meier method was used to calculate the survival rate and Log-rank test was applied to compare survival curves. Furthermore, to model the factors affecting survival rate, Cox proportional hazard model was implemented. Results: The results of the study revealed that the average follow-up period of patients was 48.15±31.05 (range: 3.07-118.03) months. The estimated 9-year graft survival rates among diabetic and non-diabetic patients were 84.2% and 85.7%, respectively. Moreover, using Cox proportional hazard model, it was found that the age of a donor <40 years, is an effective factor for higher graft survival rate in diabetic patients. Conclusion: Based on the results of this study, we observed that there was no significant difference between kidney transplant survival rate in diabetic and non diabetic patients. This treatment method can hence be a good option for patients with diabetic nephropathy. نفروپاتی دیابتی – پیوند کلیه – میزان بقا پیوند Diabetic nephropathy, Renal transplantation, Graft survival rate 385 392 http://ijem.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-744-1&slc_lang=fa&sid=1 amir almasi hashiani امیر الماسی حشیانی amiralmasi86@gmail.com 4000319475328460010892 4000319475328460010892 No abdolraze rajaee fard عبدالرضا رجایی فرد rajaeefard@sums.ac.ir 4000319475328460010893 4000319475328460010893 Yes jafar hassan zaede جعفر حسن زاده jhassanzad@sums.ac.ir 4000319475328460010894 4000319475328460010894 No heshmat ollah salahi حشمت الله صلاحی 4000319475328460010895 4000319475328460010895 No