Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa طراحی و اجرای برنامه آموزش خودمراقبتی و بررسی تأثیر آن بر کیفیت زندگی مرتبط با سلامت زنان سالمند مبتلا به دیابت نوع ۲: یک کارآزمایی بالینی Designing and Implementing a Self-care Training Program and Investigating Its Effect on Health-related Quality of Life of Elderly Women with Type 2 Diabetes Mellitus: A Clinical Trial Study عمومى General پژوهشی Original <div style="text-align: justify;">مقدمه: امروزه دیابت به عنوان یکی از شایع‌ترین بیماری‌های موثر بر کیفیت زندگی دوران سالمندی مطرح می‌شود؛ این مطالعه نیز با هدف تعیین اثربخشی آموزش خودمراقبتی بر بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در بین زنان سالمند مبتلا به دیابت نوع2 ساکن شهر تهران، در سال 1402-1401 انجام شد. <a name="_Hlk167366396">مواد و روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی 99 زن سالمند مبتلا به دیابت نوع 2، با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمون و شاهد قرار گرفتند. گروه آزمون؛ طی 7 جلسه30 تا 60 دقیقه‌ای؛ آموزش‌های اصول خودمراقبتی ویژه بیماران مبتلا به دیابت را دریافت کردند . گروه شاهد نیز پس از اخذ پس‌آزمون، این آموزش را به صورت فشرده؛ در 4 جلسه، دریافت کرد. ابزار گرد‌آوری داده‌ها پرسش‌نامه دوبخشی اطلاعات جمعیت‌شناختی و کیفیت زندگی (لیپاد) بود. تحلیل داده</a>‌ها به کمک نرم‌افزار SPSS نسخه 26 و با استفاده از آزمون‌های آمار توصیفی و تحلیلی، انجام شد. <a name="_Hlk167366478"></a>یافته‌ها: تعداد 69 نفر از شرکت‌کنندگان (69/7%) در گروه سنی 69-60 سال قرار داشتند. پس از مداخله؛ تفاوت بین نمرات کیفیت زندگی در دو گروه معنادار بود (0/001>P). در بررسی درون‌گروهی در هریک از گروه‌ها نیز مشخص شد که میزان نمره کیفیت زندگی قبل و بعد از انجام مداخله در گروه آزمون و شاهد تفاوت معناداری دارد (0/001=P)؛ این تفاوت در گروه آزمون مثبت و در گروه شاهد منفی بود. نتیجه‌گیری: آموزش خودمراقبتی، کیفیت زندگی زنان سالمند مبتلا به دیابت نوع 2 را بهبود می‌دهد. بنابراین، انجام مداخلات آموزشی از این قبیل، گزینه‌ مناسبی برای ارتقای کیفیت زندگی زنان سالمند مبتلا به دیابت نوع 2 می‌باشد.</div> <div style="text-align: justify;">Introduction: Nowadays, diabetes mellitus is considered one of the most common diseases affecting the quality of life in the elderly. Therefore, this study was conducted to investigate the effect of self-care training program on health-related quality of life among elderly women with type 2 diabetes mellitus (T2DM). Materials and Methods: In this clinical trial, 99 elderly women with T2DM were selected using random cluster sampling and randomly divided into test and control groups in Tehran from 2022 to 2023. The test group received seven sessions of 30-60 minutes of self-care training specific for patients suffering from T2DM, while the control group received the same training in four intensive sessions after the post-test. Data collection tools included a two-part questionnaire on demographic information and quality of life (LEIPAD). Data analysis was performed using SPSS software version 26 software and descriptive and analytical statistical tests. Results: In this study, 69.7% (69) of the participants were in the age group of 60-69 years. After the intervention, a significant difference was observed in the quality of life scores between the two groups (p<0.001). Within-group analysis also showed a significant difference in the quality of life scores before and after the intervention, with a positive change in the test group and a negative change in the control group (p=0.001). Conclusion: Self-care education can improve the quality of life of elderly women with T2DM. Therefore, implementing such educational interventions is a suitable option for enhancing the quality of life of elderly women with T2DM.</div> <div style="text-align: justify;"></div> دیابت نوع 2, سالمندی, خودمراقبتی, مداخله آموزشی, شاخص‌های متابولیک, کارآزمایی بالینی Type 2 Diabetes Mellitus, Aged, Self-care, Educational intervention, Metabolic indices, Clinical trial 309 318 http://ijem.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3447-1&slc_lang=fa&sid=1 F Nekoui فاطمه سادات نکوئی nekoee1376@sbmu.ac.ir 4000319475328460047482 4000319475328460047482 No Department of Public Health, School of Public Health and Safety, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. M Sadeghipour Roudsari معصومه صادقی پور رودسری sadeqipur@yahoo.com 4000319475328460047483 4000319475328460047483 No Department of Public Health, School of Public Health and Safety, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. A Kavousi امیر کاووسی amir.kavousi1349@gmail.com 4000319475328460047484 4000319475328460047484 No Workplace Health Promotion Research Center and Department of Epidemiology, School of Public Health and Safety, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. گروه اپیدمیولوژی، مرکز تحقیقات ارتقا سلامت محیط کار، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران. A Ramezankhni علی رمضانخانی aramezankhani@sbmu.ac.ir 4000319475328460047485 4000319475328460047485 Yes Department of Public Health, School of Public Health and Safety, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran. گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.