fa اثرات درمان با لووتیروکسین بر علایم بالینی و آزمایشگاهی موجود غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی اثر درمان با لووتیروکسین بر تعدادی از شاخص‌های موجود در مبتلایان به کم‌کاری زیربالینی تیروئید بود. مواد و روش‌ها: 27 فرد 17 تا 61 ساله با میانگین سنی 5/13±38 سال (8 مرد و 19 زن) و غلظت سرمی TSH اولیه mU/L 3/16-5 و (میانگین 2/5±4/8) و FT4I طبیعی وارد مطالعه شدند. پس از همسان‌سازی از نظر سن، میزان افزایش TSH و آنتی‌بادی‌های ضد تیروئید، بیماران به طور تصادفی به دو گروه درمان با لووتیروکسین و دارونما تقسیم شدند. در گروه درمان با لووتیروکسین میزان دارو به نحوی تنظیم شد که غلظت TSH سرم در محدوده طبیعی قرار گیرد. متوسط دوز لازم لووتیروکسین 8/3±75 (100-50) میکروگرم در روز بود. فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، نمایه توده بدنی، علایم بالینی کم‌کاری تیروئید، غلظت کلسیم، فسفر، آلکالن فسفاتاز، کراتین فسفوکیناز، SHBG، پرولاکتین، آزمایش‌های عملکرد تیروئید، آنتی‌بادی‌های ضد تیروئید، سطح لیپیدها، آپولیپوپروتئین A، B، LP(a) و پاراکسوناز در شروع و پایان مطالعه به طور همزمان در هر دو گروه بررسی شد. تمامی افراد به مدت 11 تا 14 (میانگین 6/0±12) ماه پیگیری شدند. یافته‌ها: 10 نفر در گروه لووتیروکسین و 13 نفر در گروه دارونما مطالعه را به پایان رساندند. افراد دو گروه از نظر سن، جنس و یافته‌های بالینی و آزمایشگاهی تفاوت معنی‌داری نداشتند. میانگین TSH در گروه درمان فعال از mU/L 2/8±1/11 به mU/L 2/1±3/1 (002/0p<) و در گروه دارونما از mU/L 6/2±6/7 به mU/L 8/15±18 (024/0p<) تغییر یافت. در گروه لووتیروکسین افزایش T4 (04/0p<) T3RU (05/0p<) و در گروه دارونما افزایش T3، FT3I (017/0p<) و Anti-TG (009/0p<) معنی‌دار بود. در شروع بررسی 11 نفر در گروه لووتیروکسین و 9 نفر در گروه دارونما مبتلا به گواتر بودند که در انتهای درمان در گروه دارونما در سه نفر اندازه غده تیروئید افزایش و در گروه درمان فعال در چهار بیمار اندازه گواتر کاهش و کم‌کاری بالینی تیروئید در یک بیمار در گروه دارونما ایجاد شد. ارتباط مثبت بین TSH پایان مطالعه و TSH اولیه در گروه دارونما وجود داشت (56/0=r، 001/0(p=. در گروه دارونما افزایشی در میانگین کلسترول تام (002/0p<)، LDL (000/0p<)، SHBG (001/0p<) و LP(a) (045/0p<) دیده‌شد در حالی که در گروه درمان فعال تغییر معنی‌داری در این مقادیر ایجاد نشد. نتیجه‌گیری: تغییر در لیپیدها، افزایش TSH و درصد گواتر در گروه دارونما در طی یک سال بررسی، لزوم توجه به افراد با تشخیص کم‌کاری زیربالینی تیروئید را تأکید می‌کند. علاوه بر این، برای بررسی پیامدهای نهایی این اختلالات که شامل بیماری‌های قلبی ـ عروقی و اختلالات روانی است، لازم است مطالعه‌ای بزرگتر و درازمدت انجام شود. Introduction: To study the effects of levothyroxine (LT4) administration on several diagnostic indices in patients with subclinical hypothyroidism. Materials and Methods: Twenty-seven patients (19 female and 8 male), mean age: 38±13.5 years (range: 17-61) with basal serum TSH levels of 5.0-16.3 mU/L (mean: 8.4±5.2) and normal FT4I were enrolled. Patients were matched and randomly allocated into two treatment groups, LT4 and placebo. In the LT4 group, dosage was titrated to achieve a serum TSH level between 0.3-3.5 mU/L (mean dose, 75±3.8 μg/day). Main outcome measures were: clinical scores, psychomotor tests and serum concentration of thyroid antibodies, lipids, apolipoproteins A and B, paraoxonase, prolactin, sex hormone binding globulin, CPK, calcium, phosphorus, alkaline phosphatase and sodium before and after treatment. Patients had follow-up visits for 11-14 months (mean: 12±0.6). Results: Ten patients in the LT4 group and 13 in the placebo group completed the study. Mean TSH levels changed from 9.5±6.1 to 1.3±1.2 mU/L (p<0.002) and 7.5±3.1 to 18±15.8 mU/L (p<0.002) in the LT4 and placebo groups, respectively. Eleven patients in LT4 group and 9 in the placebo group had goiter at the beginning of study. At final follow-up visit, goiter size increased in 3 patients in the placebo group and decreased in 4 patients in the LT4 group (p<0.05). Mean total cholesterol, LDL-cholesterol, lipoprotein (a) (p<0.045) and SHBG (p<0.001) increased significantly in the placebo group, but did not change in the LT4 group. Clinical hypothyroidism developed in one patient in the placebo group. Other parameters including clinical scores and psychomotor tests were unchanged in both groups. Conclusion: One year after follow-up, significant increase in serum lipids and TSH levels and goiter size were observed in the placebo group. This warrants further attention to patients with subclinical hypothyroidism. کم‌کاری زیربالینی تیروئید، لیپید، افسردگی، بیماری قلبی ـ عروقی Subclinical Hypothyroidism, Lipids, Depression, Cardiovascular disease 27 37 http://ijem.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-6-194&slc_lang=fa&sid=1 S Moradi صدیقه مرادی 400031947532846002436 400031947532846002436 No M Hedayati مهدی هدایتی 400031947532846002437 400031947532846002437 No F Azizi فریدون عزیزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002438 400031947532846002438 Yes