fa بررسی نقش پیشگویی‌کننده هورمون‌های گنادوتروپین جفتی انسانی، پروژسترون و استرادیول در موارد تهدید به سقط سه ماهه اول بارداری غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: هدف این مطالعه ارزش اندازه‌گیری هورمون‌های HCG، پروژسترون و استرادیول برای پیشگویی سقط‌های خود به خودی است. مواد و روش‌ها: طی مطالعه‌ای آینده‌نگر بر روی 34 زن با نشانه‌های تهدید به سقط که در هفته‌های 5 تا 12 حاملگی به سر می‌بردند مقادیر سرمی گونادوتروپین جفتی انسان (HCG) در دو نمونه به فاصله 4-2 روز، پروژسترون و استرادیول اندازه‌گیری شد. همین هورمون‌ها در یک گروه کنترل متشکل از 44 زن باردار با سن حاملگی مشابه بیماران اندازه‌گیری شد، یافته‌ها:‌ زمان دو برابر شدن HCG در موارد تهدید به سقط منجر به سقط کمتر از حاملگی‌های طبیعی و موارد تهدید به سقط ماندگار بود. به جز HCG هفته‌های 5 و 6 حاملگی، مقادیر هر سه هورمون در موارد سقط کمتر از حاملگی‌های طبیعی و موارد تهدید به سقط ماندگار با سن حاملگی مشابه بود. با این حال مقایسه زمان‌های دو برابر شدن با غلظت‌های HCG در نمونه‌های نوبت دوم هفته‌های پنجم و ششم موارد سقط با حاملگی‌های ماندگار افتراق سقط از ماندگاری حاملگی را، صرف‌نظر از مقادیر دو هورمون دیگر، امکان‌پذیر ساخت اما پس از هفته 7 حاملگی‌، اندازه‌گیری متوالی HCG به طور کلی اطلاعات چندانی را به داده‌های حاصل از اندازه‌گیری تک نوبتی آن نیفزود و موارد تهدید به سقط، منجر به سقط افت قابل توجه هورمون‌ها را به همراه داشتند در حالی که در موارد تهدید به سقط ماندگار مقادیر سه هورمون مورد بررسی، مشابه مقادیر طبیعی بود و هیچ ‌یک از حاملگی‌هایی که غلظت پروژسترون در آنها کمتر از ng/mL 10، بود به روند طبیعی خود ادامه ندادند. مقدار استرادیول بیشتر از pg/mL 200 نشان دهنده حاملگی طبیعی داخل رحمی بود. و در نتیجه حاملگی غیر طبیعی را با ویژگی 95% و حساسیت 5/87% رد می‌کرد. نتیجه‌گیری:‌ اندازه‌گیری هورمون HCG برای تأیید فعالیت تروفوبلاستی ضروری است و پیشنهاد می‌گردد هر سه هورمون با هم اندازه‌گیری شود، ضمناً پروژسترون با ارزش پیش‌بینی کننده مثبت 100% به مراتب بهترین پیش‌بینی کننده سقط بود و HCG با ارزش پیش‌بینی کننده منفی 4/98% بهترین براورد کننده حاملگی ماندگار بود، هر چند که هر دو هورمون کارایی یکسانی داشتند (4/97%) استرادیول نیز همانند HCG بیشتر، پیش‌بینی کننده حاملگی ماندگار بود تا سقط (ارزش پیش‌بینی کننده منفی 6/97 در مقابل ارزش پیش‌بینی مثبت 82%) ولی کارایی کمتری داشت (6/93). ترکیب مقادیر پایین HCG استرادیول، HCG + پروژسترون + استرادیول به ترتیب در 94، 100، ‌100% موارد با سقط همراه بودند، ‌در صورت پایین بودن مقادیر هر سه هورمون وقوع سقط اجتناب ناپذیر بود. Introduction: The purpose of this study is finding the importance of hCG, estradiol, and progesterone serum level changes in prediction of spontaneous abortion. Material and Methods: In a prospective study of 34 women with threatened abortion between 5 and 12 weeks gestation, serum levels of human chorionic gonadotropin (hCG), progesterone and estradiol (E2) were measured by radioimmunoassay. The same hormones were also determined in a control group of 44 women with normal intrauterine pregnancy of corresponding gestational age. HCG was determined consecutively in two serum samples obtained at 2- to 4- day intervals progesterone and E2 measurements were performed in the first serum sample. Pregnancy continued in the normal controls and in 18 patients with threatened abortion beyond 20 weeks gestation (viable pregnancies) and 16 patients aborted spontaneously before this time. In this investigation we have used forion radioimmunoassy kits of Amersham company (Kavoshyar agency in Iran) with an acceptable specificity and sensitivity in Reference Laboratory in Iran. Results: There was no significant difference in the mean maternal ages or gravidity between these groups (p>0.05). The doubling time of hCG in abortions were lower than those in normal pregnancies and viable threatened abortions, although statistical analysis was not possible due to small numbers of abortions with rising hCG titers. The levels of all three hormones were significantly lower (p<0.05 –p<0.0001) in abortions than those in normal pregnancies and viable threatened abortions of the same gestational age except the hCG in the fifth and sixth gestational weeks. Regardless of the levels of two other hormones, the doubling time of hCG concentration for the second time on fifth and sixth weeks of gestation can differentiate between abortion and viability. However, after the 7th gestational week serial determinations of hCG generally did not add much information to that obtained from its single measurement. Statistical analysis revealed no significant difference between normal pregnancies and viable threatened abortions in the means of any of the biochemical markers (P> 0.05). The best discriminatory progesterone concentration that predicted abnormal pregnancies was 10 ng/mL. No pregnancies continued normally when progesterone was 10 ng/mL. An E2 level above 200 pg/mL indicated a normal intrauterine pregnancy and therefore ruled out an abnormal pregnancy with a specificity of 95% and a sensitivity of 87.5%. Conclusion: Progesterone with a positive predictive value of 100% was by far the best predictor of abortion and hCG with a negative predictive value of 98.4% was the best estimator of viable pregnancy, although their efficiency was the same (97.4%). Like hCG, estradiol was also a better predictor of viable pregnancy than abortion (a negative predictive value of 97.6% versus a positive predictive value of 82%) but with less efficiency (93.6%). If paired values of hCG+estradioal, hCG+ progesterone, or progesterone + estradiol were low, abortion followed in 94,100, and 100% of cases, respectively. The combination that comprised low levels of all three hormones was unavoidably followed by abortion. سقط، استرادیول، پروژسترون، گونادوتروپین Abortion, Estradiol, Progestron, Gonadotropin 163 169 http://ijem.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-6-193&slc_lang=fa&sid=1 A Hosseini Taghavi سید عباس حسینی تقوی ref1abs@hbi.ir 4000319475328460012094 4000319475328460012094 Yes