fa بررسی اختلا‌ل‌ عملکرد تیروئید در بیماران هیپرامسیس گراویداروم غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: تهوع و استفراغ یک یافته‌ی نسبتاً شایع در هفته‌های اول حاملگی می‌باشد. در صورتی که این پدیده با شدت و مدت بیشتری بروز کند اصطلاح هیپرامسیس گراویدارم به آن اطلاق می‌گردد. این بیماران اغلب در هفته‌ی 10-4 حاملگی دچار استفراغ‌های شدید و طولانی می‌شوند و با کاهش وزن بیش از 5%، کتونوری و اختلال آنزیم‌های کبدی مراجعه می‌کنند. ارتباط هیپرامسیس گراویداروم و اختلال در آزمون‌های تیروئید را بهβ-hCG ارتباط می‌دهند. دیده شده که با افزایش بیشتر -hCG، شیوع اختلا‌ل‌های تیروئیدی و استفراغ شدیدتر خواهد بود. هیپرتیروئیدی در هیپرامسیس گراویداروم موقت است، معمولاً در 20-18 هفتگی از بین میرود و اغلب موارد نیاز به درمان آنتی‌تیروئیدی نمی‌باشد. اما در مواردی که بیماری تا هفته‌ی 20 -18حاملگی طول بکشد و علایم تیروتوکسیکوز وجود داشته باشد، تجویز داروهای ضد تیروئید را باید مد نظر قرار داد. هدف از این مطالعه تعیین میزان بروز اختلال عملکرد تیروئید در بیماران با هیپرامسیس گراویداروم و تعیین شدت پرکاری تیروئید، ارتباط آن با -hCG و سرانجام بیماران با اختلال عملکرد تیروئید بود. مواد و روش‌ها: 135 زن حامله با هیپرامسیس گراویداروم که در بیمارستان‌های زنان و زایمان بستری شده بودند، انتخاب شدند. از این عده 103 نفر که سابقه‌ی مصرف داروهای تیروئیدی یا سابقه‌ی بیماری خاص نداشتند، انتخاب شدند و آزمایش‌های سدیم، پتاسیم، کتون ادرار، آزمون‌های عملکرد کبد، آزمون‌های تیروئیدی و β-hCG با دقت به عمل آمد. یافته‌ها: 35 نفر از افرادFT4I بالاتر از حد طبیعی داشتند. میانگین FT4I در این گروه از 54/0±74/4 بود، در صورتی که در 68 نفر باقیمانده 39/0±9/2 بود (0001/0p<). میانگین β-hCG در گروه اولmU/mL 14899±59406 و در گروه دومmU/mL 3476±6750 بود (0001/0p<). در میان زنانی که اختلال عملکرد تیروئید داشتند، 5 نفر به دلیل پرکاری شدید تیروئید تحت درمان با PTU قرار گرفتند و در بقیه درمان عادی هیپرامسیس گراویداروم انجام شد و چهار هفته بعد آزمون عملکرد تیروئید تکرار گردید که آزمون‌های تیروئید در 11 نفر از آنان بعد از چهار هفته طبیعی شد اما در 22 نفر آزمون‌‌‌‌ها هنوز غیر طبیعی باقی مانده بود. برای این افراد PTU شروع و Anti-TPO درخواست شد. در 3 نفر از آنان Anti-TPO مثبت بود. آزمون‌های ماهانه‌ی تیروئید درخواست و بر اساس آن دوز PTU تعدیل شد. میانگین مدت درمان با PTU در گروه با Anti-TPO منفی، 76/2 ماه و میانگین دوز دارو در این عده 20±60 میلی‌گرم در روز بود. این میزان در گروه با Anti-TPO مثبت، میانگین دوز دارو 57 β 170 میلی‌گرم در روز و میانگین مدت درمان 33/5 ماه در زمان حاملگی بود. یک ماه بعد از زایمان آزمون‌های عملکرد تیروئید انجام شد. در سه نفر از افرادی که Anti-TPO مثبت داشتند، PTU ادامه یافت و در گروه با Anti-TPO منفی که در زمان حاملگی PTU قطع شده بود، آزمون‌های تیروئید کاملاً طبیعی بود. نتیجه‌گیری: بروز اختلال عملکرد تیروئید در هیپرامسیس گراویداروم در این مطالعه حدوداً 35% بود که 20% از آنان نیاز به درمان آنتی‌تیروئید با دوز کم و مدت زمان کوتاه داشتند و بهبود در علایم بالینی و اضافه وزن به وضوح در آنان مشاهده شد. در این مطالعه درصد نوزادان دختر در هیپرامسیس گراویداروم بالاتر بود که این نتیجه با نتایج به دست آمده از مطالعه‌های دیگر هم‌خوانی داشت. Introduction: Recent studies indicate a relationship between β - hCG and thyroid dysfunction. The aim of this study were evaluation of thyroid dysfunction in patients with hyperemesis gravidarum, evaluation of severity of hyperthyroidism, relation between β - hCG and hyperemesis gravidarum and outcomes of patients. Material and Methods: 135 patients with hyperemesis gravidarum admitted to Ob- Gyn hospital were selected and based on exclusion criteria, 103 pregnant women with hyperemesis gravidarum without any history of anti thyroid drugs consumption or other diseases were chosen. Each woman was examined for clinical signs of thyroid disease and underwent investigations for urine keton Na, k, liver function test, thyroid function test and diluted β -hCG. Results: 35 women had abnormal thyroid function tests with FT4I 4.74±0.54 and this in another group of 68 women was 2.9±0.39 (P<0.0001). β-hCG in the first group was 59406±14800 mU/mL and in the second was 6750±3476 mU/mL (P<0.0001). In 5 patients PTU was started due to the severe signs and symptoms of hyperthyroidism. Thyroid function tests (TFTS) were rechecked for other patients after 4 weeks routine therapy for hyperemesis gravidarum TFTS normalized in 11 patients with hyperemesis gravidarum, but were abnormal in 22 patients, and PTU was started and anti-TPO anti-body was measured, which was positive in 3. Monthly TFT’s were done and PTU was adjusted. Mean therapy was 2.76 months and 60.63 mg/d for Anti-TPO negative and 5.33 months and 170 mg/d for Anti-TPO positive patients. One month after delivery, thyroid function test was performed. PTU was continued in Anti-TPO positive patients but was discontinued in Anti-TPO negative during pregnancy with normal (TFTS) in all of the subjects following delivery. Conclusion: The prevalence of thyroid dysfunction in women with hyperemesis gravidarum was 35% of whom 20% needed low dose anti-thyroid theraphy of short duration, which resulted in significant improvement. A female predominance among offspring of mothers with hyperemesis gravidarum was seen, smilar to findings of other studies. ،استفراغ شدید حاملگی،آزمون‌های عملکرد تیروئید،هیپرتیروئیدیسم،‌هیپرتیروئیدی گذرای حاملگی Hyperemesis Gravidarum, Thyroid Function Test, Hyperthyroidism, Transient Thyrotoxicosis 111 119 http://ijem.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-6-155&slc_lang=fa&sid=1 F Najafipour دکتر فرزاد نجفی‌پور najafipour@tbzmed.ac.ir 400031947532846002344 400031947532846002344 Yes M Zareizadeh دکتر معصومه زارعی‌زاده 400031947532846002345 400031947532846002345 No Z Fardiazar دکتر زهرا فردی‌آذر 400031947532846002346 400031947532846002346 No