fa بررسی اثر ترتیب اجرای 12 هفته تمرین ترکیبی بر CTRP3، TNF-α، IL6 و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع دو ورزش Exercise پژوهشی Original <u><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">مقدمه</span></span></span></u><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">: هدف از مطالعه‌ی حاضر بررسی اثر ترتیب اجرای دوازده هفته تمرین ترکیبی بر </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">CTRP3</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">، </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">TNF-&alpha;</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">، </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">IL6</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;"> و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود. <u>مواد و روش &shy;ها</u>: 36 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 در سه گروه 12 نفری شامل گروه شاهد (با میانگین سنی 3/11</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:cambria,serif;"><span style="font-size:11.0pt;">&plusmn;</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">38/20)، گروه تمرین ترکیبی هوازی- مقاومتی (با میانگین سنی 3/69</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:cambria,serif;"><span style="font-size:11.0pt;">&plusmn;</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">37/63)، و گروه تمرین ترکیبی مقاومتی-هوازی (با میانگین سنی 3/76</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:cambria,serif;"><span style="font-size:11.0pt;">&plusmn;</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;"> 38/77) تقسیم شدند. تمرین ترکیبی شامل؛ تمرین هوازی با شدت 80 تا 95 درصد ضربان قلب بیشینه، تمرین مقاومتی با شدت 60 تا 85 درصد یک تکرار بیشینه بود. متغیرهای آنتروپومتری و سطوح سرمی </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">TNF-&alpha;</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">، </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">IL6</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">، </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">CTRP3</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;"> و شاخص مقاومت به انسولین قبل و بعد از دوره‌ی تمرینی اندازه‌گیری شد. برای تجزیه‌ و تحلیل از آزمون آنالیز واریانس با اندازه‌های مکرر استفاده شد و سطح معناداری کمتر از 0/05 در نظر گرفته شد. <u>یافته&shy; ها</u>: اثر اصلی در گروه‌های تمرینی کاهش معنا‌دار در سطوح سرمی </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">TNF-&alpha;</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">، </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">IL6</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;"> و افزایش معنا‌دار در سطوح </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">CTRP3</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;"> نشان داد (0/001=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">p</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">). اثر تعاملی بین گروه‌های تمرینی نسبت به گروه شاهد در پس آزمون در سطوح سرمی </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">TNF-&alpha;</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;"> و </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">IL6</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;"> دارای اختلاف معنا‌دار بود (0/001=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">p</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">)، اما بین گروه‌های تمرین ترکیبی تغییرات مشابه بود (1/00=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">p</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">). اثر تعاملی </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">CTRP3</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;"> افزایش معنا‌داری را در پس آزمون بین گروه‌های شاهد و تمرین ترکیبی نشان داد (0/001=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">p</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">) و بیشترین افزایش </span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">CTRP3</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;"> در گروه هوازی- مقاومتی بود (0/004=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">p</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">). علی‌رغم بهبود شاخص مقاومت به انسولین در پس آزمون، اختلاف معنا‌داری بین گروه‌ها مشاهده نشد (0/08=</span></span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;">p</span></span><span style="color:black;"><span style="font-family:b nazanin;"><span style="font-size:11.0pt;">). <u>نتیجه&shy; گیری</u>: استفاده از تمرین ترکیبی به ویژه با ترتیب تمرین هوازی- مقاومتی سبب کاهش سایتوکاین‌های پیش التهابی و افزایش سایتوکاین‌های ضدالتهابی گردید. از این رو؛ تمرین ترکیبی به ویژه با ترتیب هوازی ـ مقاومتی برای بیماران دارای دیابت نوع 2 توصیه می‌شود.</span></span></span> <u>Introduction</u>: The purpose of the present study was to investigate the effect of twelve weeks of combined exercise training on CTRP3, TNF-&alpha;, IL6 and insulin resistance in women with type 2 diabetes. <u>Materials and Methods</u>: Thirty-six patients were divided into three groups, i.e. The control group (38.20&plusmn;3.11 years), the aerobic-resistance combined exercise group(37.63&plusmn;3.69 year) and the resistance aerobic combined exercise group(38.77&plusmn;3.3 years). The training program for the combined exercise groups consisted of aerobic exercise with 80 to 95% maximal heart rate, resistance training with 60 to 85% 1RM intensity for 12 weeks (three sessions per week) with different anthropometric variables and levels. Serum TNF-&alpha;, IL6, CTRP3 and insulin resistance index were measured before and after exercise. Analysis of variance was performed using 2-way repeated measures of ANOVA and the significance level was set at <0.05. <u>Results</u>: The main effect showed a significant decrease in serum levels of TNF-&alpha; (p=0.001), IL6 (p=0.001) and a significant increase in CTRP3 in the training group (p=0.001). The interactive effect differed significantly between training groups in the post-test, compared to the control group (p=0.001), whereas the changes were similar between training groups. (P=0.001). The interactive effect of CTRP3 showed a significant increase in the post-test between controls and the combined training groups (p=0.001) and the highest increase of CTRP3 was in aerobic-resistance group (p=0.004). There was no significant difference between the groups despite improvement of insulin resistance index (p=0.08). <u>Conclusion</u>: To conchide, based on the results, the use of combined exercise, especially in the order of aerobic-resistance training, decreased the pro-inflammatory cytokines and increased anti-inflammatory cytokines, combination training is recommended for patients with type 2 diabetes.<span dir="RTL"></span><br> <span dir="RTL"></span> تمرین ترکیبی, دیابت نوع دو, اعضای خانواده سایتوکاین‌های پیش التهابی و ضد التهابی Combined exercise, Type 2 diabetes, Family members of tumor necrosis/C1q-dependentprotein 203 216 http://ijem.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2748-1&slc_lang=fa&sid=1 Zahrasadat Mirzendedel زهرا سادات میرزنده دل zahra_mirzendedel@yahoo.com 4000319475328460042951 4000319475328460042951 Yes Department of Sport Physiology, Faculty of Physical Education and Sports Sciences, Ferdowsi University of Mashhad, Mashhad, Iran, گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. Seyedreza Attarzadeh Hosseini سیدرضا عطارزاده حسینی attarzadeh@um.ac.ir 4000319475328460042952 4000319475328460042952 No Department of Sport Physiology, Faculty of Physical Education and Sports Sciences, Ferdowsi University of Mashhad, Mashhad, Iran, گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. Nahid Bijeh ناهید بیژه bijeh@FERDOWSI.UM.AC.IR 4000319475328460042953 4000319475328460042953 No Department of Sport Physiology, Faculty of Physical Education and Sports Sciences, Ferdowsi University of Mashhad, Mashhad, Iran, گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. Ali akbar Raouf Saeb علی اکبر رئوف صائب afshin.aryae@yahoo.com 4000319475328460042954 4000319475328460042954 No Diabetes Clinic Parsian of Mashhad,Mashhad, I.R. Iran کلینیک دیابت پارسیان مشهد، مشهد، ایران