Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa اثر فعالیت ورزشی تناوبی در شرایط هایپوکسی بر پاسخ PYY3-36 و اشتها در افراد دارای اضافه وزن The Effect of Interval Exercise in Hypoxia on Responses of PYY3-36 and Appetitein Overweight Individuals ورزش Exercise پژوهشی Original مقدمه: با توجه به اینکه چاقی و اضافه وزن در سال‌های اخیر رشد فزاینده‌ای داشته است، این پژوهش با هدف بررسی اثر فعالیت ورزشی تناوبی در شرایط هایپوکسی بر پاسخ هورمون ضد اشتهای PYY3-36 و میزان اشتها در افراد دارای اضافه وزن انجام شد. مواد و روش‌ها: بدین منظور، 8 نفر از دانشجویان داوطلب مرد غیر ورزشکار دانشگاه شهید بهشتی تهران با میانگین سنی 11/2±14/22 سال، قد 69/7±28/175 سانتی‌متر، وزن 95/5±03/87 کیلوگرم و نمایه‌ی توده‌ی بدن 5/1±4/28 کیلوگرم بر مترمربع بررسی شدند. آزمودنی‌ها در دو جلسه با یک هفته فاصله به صورت توازن متقابل در دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی فعالیت کردند. پروتکل تمرین به صورت متناوب در 5 مرحله‌ی فعالیت روی دوچرخه‌ی کار سنج با شدت 85 درصد ضربان قلب بیشینه به مدت 4 دقیقه و مراحل استراحتی با شدت 50 درصد ضربان قلب بیشینه به مدت 2 دقیقه اجرا شد. در جریان اجرای تحقیق، شرایط محیطی و نیز شرایط تمرینی درهر دو جلسه یکسان سازی شد و فقط آزمودنی‌ها در جلسه هایپوکسی فعالیت خود را در شرایط کاهش فشار سهمی اکسیژن به میزان 15 درصد انجام دادند. نمونه‌های خونی، 15 دقیقه قبل از فعالیت و همین‌طور پس از فعالیت در زمان‌های 10،20،40،60،80 دقیقه گرفته شدند. با استفاده از تکنیک الایزا غلظت پلاسمایی PYY3-36 اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: نوع محیط تفاوتی بر میزان پاسخ PYY3-36 نداشت (1/0=P)؛ اما فعالیت باعث افزایش آن،به خصوص در شرایط نورموکسی ‌شد. هم‌چنین محیط نتوانست تفاوت معنی‌داری را در میزان اشتها ایجاد کند (872/0P=)، هرچند در هر دو جلسه بعد از فعالیت تمایل به کاهش اشتها وجود داشت. نتیجه‌گیری: فعالیت باعث افزایش سطوح گردشی PYY3-36 و کاهش میزان اشتها می‌شود، ولی بین دو محیط هایپوکسی و نورموکسی تفاوتی وجود ندارد. Introduction: Since obesity and overweight have dramatically increased in recent years, the purpose of this study was to compare the effects of hypoxia on responses of PYY3-36 and the appetite to interval exercise among overweight individuals. Materials and Methods: Eight healthy male subjects (age, 22.14±2.11 yrs; height,175.28±7.69 cm; weight, 87.03±5.95 kg; BMI, 28.4±1.5 kg/m2) voluntarily participated in the study and performed an exercise protocols (cycling) in noromxic and hypoxic conditions on two separate sessions (Counterbalance) with a one week interval. Interval exercise included 5 repetitions of 4-min activity at 85%of HRmax, followed by 2-min active restat 50% of HRmax. The environmental and training conditions were kept constant in two sessions, with the exception that the interval exercise was performed with 15% reduction in oxygen partial pressure in a hypoxic trial. Blood samples were taken before and after exercise (10, 20, 40, 60 and 80 minutes) and were analyzed for measuring the PYY3-36 using the ELISA technique. Results: Environmental conditions did not induce significant effect on PYY3-36 responses to interval exercise (P=0.1), though, exercise increased the PYY3-36, especially in normoxic conditions. In addition, although there was a reduction in the appetite following the two trials, environmental conditions had no significant effect on appetite (p=0.872). Conclusion: Interval exercises increase circulating levels of PYY3-36 and reduce appetite, irrespective of the environmental conditions (normoxia or hypoxia) in which the exercise is performed.  فعالیت تناوبی, هایپوکسی, نورموکسی, هورمون PYY3-36, میزان اشتها, اضافه وزن Interval exercise, Hypoxia, Normoxia, HormonePYY3-36,Appetite, Overweight 105 111 http://ijem.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2142-1&slc_lang=fa&sid=1 fatemeh forooghi nasab فاطمه فروغی نسب f.forooghi@yahoo.com 4000319475328460029754 4000319475328460029754 Yes Shahid Beheshti University دانشگاه شهید بهشتی Fariborz Hovanloo فریبرز هوانلو fhovanloo@gmail.com 4000319475328460029755 4000319475328460029755 No Shahid Beheshti University دانشگاه شهید بهشتی Sajad Ahmadizad سجاد احمدی زاد S_Ahmadizad@sbu.ac.ir 4000319475328460029756 4000319475328460029756 No Shahid Beheshti University دانشگاه شهید بهشتی