fa تاثیر نمایه‌ی توده‌ی بدن، نسبت دور کمر به باسن و مجموع آن‌ها در پیش‌بینی خطر بروز سکته‌ی قلبی در مردان: مطالعه‌ی قند و لیپید تهران قلب و عروق Cardiology پژوهشی Original مقدمه: چاقی از جمله عوامل خطرساز ماژور بیماری‌های قلبی ـ عروقی به ویژه سکته‌ی قلبی می‌باشد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه‌ی BMI، WHR و ترکیب آن‌ها در پیش‌بینی خطر سکته‌ی قلبی در مردان انجام گرفت. مواد و روش‌ها: از مجموع 5183 نفر با سن بالاتر از 30 سال در مطالعه‌ی قند و لیپید تهران، 2206 نفر (5/42%) مرد بودند که به طور میانگین 7/6 سال مورد پی‌گیری قرار گرفته بودند. دو شاخص BMI وWHR به نرمال استاندارد تبدیل، سپس با هم جمع شدند، و متغیر جدید (متغیرZ) تعریف گردید. داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطرات نسبی Cox تجزیه و تحلیل گردید. یافته‌ها: از 2206 مرد مورد بررسی، 53 نفر دچار سکته‌ی قلبی شده بودند که میزان بروز سالیانه‌ی سکته‌ی قلبی 390 در 100000 نفر برآورد گردید. خطر نسبی (RR) سکته‌ی قلبی در مردانی که بالاتر از چارک سوم BMI و WHR بودند به ترتیب 7/2 و 9/3 برابر بیشتر از مردانی بود که در چارک اول بودند (01/0P<). رگرسیون خطرات نسبی COX با حذف متغیر مخدوش‌کننده‌ی سن نشان داد WHR شاخص بهتری نسبت به BMI در پیش‌بینی خطر سکته‌ی قلبی در مردان است. مدل رگرسیون خطرات نسبی COX نشان داد متغیرZ (ترکیب دو شاخص BMI وWHR) با دقت بیشتری می‌تواند خطر بروز سکته‌ی قلبی در مردان را پیش‌بینی نماید، به طوری که با افزایش هر واحد به نمرات Z احتمال بروز سکته‌ی قلبی 29% افزایش می‌یابد. نتیجه‌گیری: ترکیب دو شاخص WHR و BMI شاخص مهم‌تری نسبت به WHR و BMI به تنهایی در پیش‌بینی خطر سکته‌ی قلبی است. Introduction: Obesity is one of the major risk factors for cardiovascular diseases and myocardial infarction (MI). The current study aimed to compare BMI, WHR, both independently and combined, in predicting risk of MI in men. Materials and Methods: Of 5183 TLGS participants, aged over 30 years, 2206 (45.5%) were men. Mean follow up time was 6.7 years. WHR and BMI were converted to standard normal distribution and then combined and a new variable (Z score) was defined. Data analyzed by using Cox proportional hazard regression. Results: MI occurred in 53 participants during follow up. The incidence rate of MI was 390 in 100000 people. Relative risk (RR) of MI for men with BMI and WHR above the third quartile were 2.7 and 3.9 times higher than those with BMI and WHR in first quartile (P<0.01). Cox proportional hazard regression showed that WHR adjusted for age is a better index than BMI in predicting risk of MI amongst men. Combination of BMI and WHR could predict risk of MI in men with more accuracy compared to each of the BMI and WHR variables alone. Cox proportional hazard regression showed that with each increasing unit of Z score, the risk of MI increases 29%. Conclusion: A combination of WHR and BMI has higher predictability for MI risk than either WHR or BMI per se. نمایه‌ی توده‌ی بدن، نسبت دور کمر به باسن، سکته‌ی قلبی، مردان، رگرسیون COX Body mass index, Waist to hip ratio, Myocardial infarction, Men, Cox regression 226 233 http://ijem.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1158-1&slc_lang=fa&sid=1 Hadi Peyman هادی پیمان Hadi.peyman@gmail.com 4000319475328460018275 4000319475328460018275 No Ilam University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی ایلام Kourosh Sayehmiri کورش سایه میری sayehmiri@razi.tums.ac.ir 4000319475328460018276 4000319475328460018276 Yes Ilam University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی ایلام Freidoon Azizi فریدون عزیزی 4000319475328460018277 4000319475328460018277 No Shahid Beheshti University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی Morteza Motedayen مرتضی متدین 4000319475328460018278 4000319475328460018278 No Zanjan University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی زنجان