گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران، مرکز تحقیقات فیزیولوژی اعصاب، پژوهشکده علوم اعصاب و سلامت روان، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران، ، f.ramezani@umsha.ac.ir
چکیده: (237 مشاهده)
مقدمه:هایپرلیپیدمی و هایپرگلیسمی عوامل خطر اصلی برای ایجاد بیماریهای قلبی عروقیاست. سیلیمارین یک آنتیاکسیدان طبیعی است که اثرات امیدوارکنندهای در بهبود بیماریهای قلبی عروقی نشان داده است. هدف این مطالعه بررسی اثر سیلیمارین بر گلوکز خون و نیمرخ لیپیدی در موشهای صحرایی نر دریافتکننده ایزوپرنالین میباشد. مواد و روشها: موشها به طور تصادفی به ۴ گروه تقسیم شدند (هر گروه= ۵ سر موش): گروه شاهد، گروه سیلیمارین (دریافتکننده 50 میلیگرم سیلیمارین بر کیلوگرم وزن بدن به مدت 14 روز)، گروه ایزوپرنالین (دریافتکننده 5میلیگرم ایزوپرنالین بر کیلوگرم وزن بدن به مدت 10 روز)، گروه ایزوپرنالین و سیلیمارین (دریافتکننده 5 میلیگرم بر کیلوگرم به مدت 10 روز و 50 میلیگرم سیلیمارین بر کیلوگرم به مدت 14 روز). در انتهای روند مداخله در روز پانزدهم، بعد از 12 ساعت ناشتایی نمونههای خون از طریق خونگیری از ورید کلیه، جمعآوری گردید. سطح سرمی گلوکز خون و نیمرخ لیپیدی اندازهگیری شد. یافتهها: یافتهها نشان داد که تزریق ایزوپرنالین باعث هایپرگلیسمی و هایپرلیپیدمی میشود. در حالیکه درمان با سیلیمارین باعث کاهش معنیدار گلوکز خون، تریگلیسیرید و کلسترول در موشهای دریافتکننده ایزوپرنالین شد. همچنین گروه شاهد دریافتکننده سیلیمارین افزایش معنیدار تریگلیسیرید و کاهش معنیدار در لیپوپروتئین با چگالی بالا نسبت به گروه شاهد نشان داد. نتیجهگیری: نتایج مطالعه حاضر نشان میدهد که دریافت سیلیمارین در بهبود هایپرگلیسمی و هایپرلیپیدمی ناشی از تزریق ایزوپرنالین، که احتمالا با واسطه بهبود وضعیت آنتیاکسیدانی انجام میشود، موثر است. به علاوه سیلیمارین در موشهای درمان نشده باعث افزایش تریگلیسیرید و کاهش لیپوپروتئین با چگالی بالا از طریق کاهش گونههای فعال اکسیژن میشود.
