fa اثر استرس روانی(محدودیت حرکتی) مزمن بر ترشح انسولین از جزایر لانگرهانس جدا شده موش صحرایی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: با وجود مطالعات متعدد هنوز نقش دقیق استرس، به ویژه استرس روانی، در ایجاد دیابت مشخص نیست. این مطالعه به بررسی تأثیر استرس روانی (محدودیت حرکتی) مزمن بر ترشح انسولین از جزایر لانگرهانس جدا شده موش صحرایی پرداخته است. مواد و روش‌ها: موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار به دو گروه مساوی شاهد و آزمون تقسیم شدند (هر گروه 8 سر). در گروه آزمون استرسورهای محدود کننده روزانه 2 بار، هر بار یک ساعت و به مدت 15 و 30 روز اعمال شدند. هنگام شروع و پس از پایان دوره‌های آزمایش پس از اندازه‌گیری وزن، از حیوانات نمونه خون تهیه و مقادیر گلوکز، انسولین و کورتیکوسترون ناشتای پلاسما اندازه‌گیری ‌شد. در روز بعد جزایر لانگرهانس حیوانات (از هر گروه 5 سر) جدا شد و ترشح استاتیک انسولین از جزایر در حضور غلظت‌های مختلف گلوکز (8/2، 6/5، 3/8 و 7/16 میلی‌مولار) بررسی شد. یافته‌ها: غلظت گلوکز ناشتای پلاسما در روز پانزدهم در گروه آزمون در مقایسه با گروه شاهد افزایش معنی‌داری نشان داد، در حالی که این افزایش در روز سی‌ام معنی‌دار نبود. غلظت انسولین ناشتای پلاسما در روزهای پانزدهم و سی‌ام کاهش معنی‌داری در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد نشان داد. افزایش معنی‌دار غلظت کورتیکوسترون ناشتای پلاسما تنها در روز پانزدهم در گروه آزمایش نسبت به گروه شاهد مشهود بود. مقایسه میزان ترشح انسولین از جزایر در حضور غلظت‌های مختلف گلوکز افزایش معنی‌دار میزان ترشح انسولین را در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد تنها در روز سی‌ام نشان داد. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان می‌دهد که استرس روانی مزمن سبب افزایش جواب به گلوکز جزایر لانگرهانس جدا شده پانکراس موش‌های صحرایی می‌شود. بنابراین به نظر می‌رسد که کاهش غلظت انسولین پلاسما در حیوانات استرس دیده دلیل دیگری غیر از کاهش توان ترشح انسولین دارد. Introduction: Despite documented studies, the exact role of stress in diabetes is still unclear. In the present study the effect of chronic psychological stress on insulin release from rat pancreatic islets has been investigated. Materials and Methods: Male Wistar rats were divided into two equal groups of control and stressed (n=8/group). The animals of the stressed group were exposed to restraint stressors (1 hour twice daily) for 15 and 30 consecutive days. At the beginning and end of the experimental periods the animals were weighed and blood samples were taken to determine the basal plasma levels of glucose, insulin and corticosterone. Following this, the pancreatic islets of 5/group of the above animals were isolated and the static release of insulin in the presence of different glucose concentrations (2.8, 5.6, 8.3, 16.7 mM) was assessed. Results: The results showed that in the stressed group fasting plasma glucose levels on the 15th day were significantly increased compared to those of the control group. However there was no significant increase on the 30th day. Fasting plasma insulin showed a significant decrease on the 15th and 30th days of the experiment in the stressed group. Stressed rats showed significantly higher basal plasma corticosterone levels, only on the 15th day, as compared to the controls. Insulin secretion from islets of the stressed group, in response to increasing concentrations of glucose, showed significant increase on the 30th day of the experiment compared to the control group. Conclusion: The results suggest that chronic psychological stress could increase response of pancreatic β cells to glucose and thus, low insulin levels of the stressed animals, in vivo, could be explained by reason(s) other than the reduction of insulin release capacity of pancreatic β cells. ،استرس،گلوکز،انسولین،کورتیکوسترون،جزایر لانگرهانس،موش صحرایی Stress, Glucose, Insulin, Corticosterone, Islets of langerhans, Rat. 355 363 http://ijem.sbmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-5-23&slc_lang=fa&sid=1 H Zardooz حمیرا زردوز h_zardooz@hotmail.com 400031947532846002286 400031947532846002286 Yes S Zahedi Asl دکتر صالح زاهدی‌اصل 400031947532846002287 400031947532846002287 No MK Gharib Naseri دکتر محمدکاظم غریب ‌ناصری 400031947532846002288 400031947532846002288 No