مرکز تحقیقات ریزمغذی‌ها، پژوهشکده بیماری‌های غدد، پژوهشگاه علوم غدد درون‌ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران، ، zahrabahadoran@yahoo.com
چکیده: (301 مشاهده)
مقدمه: شواهد موجود درباره ارتباط آنتی‌اکسیدان‌ها با مقاومت به انسولین، محدود به سطوح سرمی یا دریافت غذایی این آنتی‌اکسیدان‌ها می‌باشد. این مطالعه با هدف ارزیابی ارتباط مصرف مکمل‌های ویتامین ث و ایی با مقاومت به انسولین انجام شده است. مواد و روش‌ها: در این تحلیل مقطعی، 19496 نفر از بزرگسال شرکت‌کننده در مرحله سوم (1387-1384( و چهارم (1390-1387) مطالعه قند و لیپید تهران (میانگین سنی 15/9±42/8-43/7 درصد مرد) وارد مطالعه شدند. اطلاعات مربوط به مصرف مکمل از طریق پرسش‌نامه جمع‌آوری شد و ارتباط مصرف آن‌ها با انسولین ناشتا، قند خون ناشتا و دو ساعته، و شاخص‌های مقاومت به انسولین (شاخص ارزیابی مدل هومئوستاز مقاومت به انسولین، شاخص تری‌گلیسیرید-گلوکز، شاخص توده بدنی- تری‌گلیسیرید- گلوکز، نمره متابولیک برای مقاومت به انسولین و نسبت تری‌گلیسیرید به کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا) با استفاده از تحلیل رگرسیون لجستیک، پس از تعدیل عوامل مخدوش‌گر، و به تفکیک جنس ارزیابی شد. یافته‌ها: در مردان، مصرف مکمل ویتامین ث با ۴۰ درصد شانس کمتر و مصرف مکمل ویتامین ایی با ۳۵ درصد شانس کمتر مقاومت به انسولین بر مبنای شاخص توده بدنی-تری‌گلیسیرید-گلوکز مرتبط بود. در زنان، مصرف مکمل ویتامین ایی با ۲۸ درصد و ۲۹ درصد شانس کمتر مقاومت به انسولین، به‌ترتیب بر مبنای شاخص نمره متابولیک برای مقاومت به انسولین و شاخص توده بدنی-تری‌گلیسیرید-گلوکز، مرتبط بود. نتیجه‌گیری: مصرف مکمل‌های ویتامین ث و ایی می‌تواند با شانس کمتر مقاومت به انسولین در بزرگسالان مرتبط باشد.
